Reviews

En zo zijn we, gelukkig, aan het einde gekomen van deze serie. Al vanaf boek 1 stond de serie me niet echt aan, terwijl ik veel lovende kritieken lees, en dat Armentrout zelfs de #1 best verkopende auteur is van Amerika en Internationaal is. Normaal gesproken voel ik altijd eventjes een dip als ik weer een serie uitgelezen heb, maar dat is met deze serie niet zo. Sterker nog, ik ben blij dat ik er nu vanaf ben. Waarom ik deze serie dan toch helemaal uitgelezen heb.. Ik wou graag weten hoe het allemaal afliep met de Luxen, de Arum’s en wou de auteur de kans geven om te verbeteren.

Door de voorgaande delen had ik al geen hoge verwachtingen van dit boek, en dat bleek ook weer volkomen terecht te zijn. De personages waren kleurloos, zonder diepgang. Al heel snel was het duidelijk waar het verhaal naar toe ging.

De wereldopbouw was goed (ja geen wonder, het is onze eigen wereld). De Luxen, Arum’s, Origin’s en Hybriden en zelfs de Daedelus opzet was goed, en als de hoofdpersonages nou niet zo flauw, voorspelbaar, en te algemeen waren had de serie heel wat beter kunnen zijn.

Katy was typisch een Mary Sue (‘Mary Sue’ is een negatief jargonterm voor een personage dat te sterk geïdealiseerd wordt door het verhaal. De term wordt onder andere gebuikt voor: personages die onrealistisch ‘perfect’ zijn in persoonlijkheid, uiterlijk of talenten), en niet mijn favoriete personage in dit boek (hint: die waren er helemaal niet), en al vanaf het begin of in ieder geval boek 2 ergerde ik me aan haar. Ook Daemon verloor zijn aantrekkelijkheid (klinkt een beetje verkeerd, maar ik neem aan dat er begrepen wordt wat ik bedoel).

Het boek zou het epische einde van een lange en dramatische reeks gebeurtenissen, maar dat is wat mij betreft duidelijk niet zo. De slechteriken bleken uiteindelijk toch niet zo slecht te zijn, en uiteindelijk bleken de ‘good guys’ de slechteriken te zijn.

Waar ik vooral hoopte op een verhaal over de Luxen, de Arum’s en de oorlog op Aarde was het hele boek vooral gericht op het liefdesverhaal van Katy and Daemon.  Het boek had veel ongepaste seks-scenes op de meest vreemde tijden.  Ik vond de constante hitsigheid teveel van het goede.

Het einde van de oorlog was te gemakkelijk. Okay, je dropt een EMP op de stad die je wilt vernietigen, wetend dat je daarmee niet alleen de aliens treft, maar ook de mensen die hartproblemen hebben of die afhankelijk zijn van apparaten treft. Dan laat je daarna een groep tieners overleggen met de vijand van je vijand en die lossen dan alles voor je op. En als je dan denkt dat het over is, komt er een plot-twist.

Eerste deel uit de 3e trilogie van de Eldering serie.

Het is serieus een mooie, gedenkwaardige en aangrijpende terugkeer naar de wereld van Fitz, Nachtogen en de reis van de Fool. Eerlijk gezegd, na de teleurstelling met het laatste deel uit de Zieners-trilogie, en na de grootsheid van de Levende Schip-trilogie, had ik niet verwacht te ontdekken hoeveel ik Fitz, de Nar en Nachtogen gemist had.

Vijftien jaar zijn verstreken sinds het einde van Vermogen en Wijsheid (De Boeken van de Zieners, #3). Fitz Chivalry Ziener, nu genaamd Tom Dassenkop (een persona / identiteit die hij creëerde om zijn verleden te vergeten en opnieuw te beginnen) leeft in een zelfopgelegde ballingschap met Nachtogen and Pé. Deze ballingschap begon natuurlijk te veranderen toen bekende gezichten uit het verleden van Fitz op zijn deur klopten.

De eerste helft van het boek verhaalt voornamelijk over de dingen die hij deed gedurende de 15 jaren tussen beide delen. Het tweede deel richtte zich vooral op de zoektocht naar Prins Plicht. Dit is geen herhaling van de zoektocht naar Koning Waarheid.
Hoewel het er al aan zat te komen, was ik toch geschokt door de dood van Nachtogen.

Langzaam worden de werelden van Beijerstad en Hertenhorst bij elkaar gebracht. Op naar het volgende deel in de serie.

Het vervolg op Inwijding. Inwijding was al spannend, en dat belooft wat voor dit deel. En dat klopt.
Zodra je het boek opent zit je meteen in de spanning. Als het wat langer geleden is dat je Inwijding hebt gelezen kost het eventjes wat moeite om weer in het verhaal te komen, omdat er nauwelijks terug gekeken wordt naar eerder.

Samen met Tobias is Tris gevlucht uit ‘Onverschrokkenheid’, de factie weer zij zich bij had aangesloten. Zij strijden samen tegen ‘Eruditie’, de factie die alle andere wil overheersen. Tris moet accepteren dat zij anders, afwijkend, is.

Een echtpaar bezoekt hun zoon, die sergeant van de Koninklijke Garde is. Hoewel hij met zijn familie heeft gebroken, hoort hij hen wel aan, en besluit hen toch te helpen. Ze zijn wanhopig.

De personages zijn boeiend en veelzijdig, soms was het voor mij lastig om de juiste namen aan personen te koppelen.

Waarom, o waarom ben ik mij zelf toch aan het martelen met deze serie…

Nadat ik met deze serie ben gestart, miste ik vaak de motivatie om door te lezen. Soms liet ik het boek een paar dagen liggen, en dat is eigenlijk niets voor mij. Verhaal kon mijn aandacht niet lang vasthouden.