Reviews

Vrij redelijk eind aan het boek en daarmee de serie. Bovengemiddeld fantasy-serie.

Het lot van de wereld is afhankelijk van één duel. Garion is nu de koning van Riva, maar hij weet dat er geen vrede zal zijn zolang de god Torak leeft. Garion is samen met Belgarath en Silk vertrokken om hem te vinden. Om te zorgen dat Torak’s troepen uit de buurt van Garion blijven, en ook om de vrede in het Westen te houden, heeft Ce’Nedra krachten verzameld en is klaar om de Angarak over te nemen.

Garion weet dat hij zal moeten vechten met Torak. Maar hoe kan hij hopen te winnen van een God? Welke van de twee profetieën zal uit komen?

Dit is het laatste boek in de serie en en alles uit vorige delen wordt afgewerkt.
Er zijn twee verhaallijnen, en hoewel Ce’Nedra’s verhaal interessant was, was ik eigenlijk meer geïnteresseerd in die van Garion.

Garion is echt depressief in dit boek, maar ook zeer vastberaden, en het is plezierig om hem te zien groeien in zijn rol.

Dit is het einde van een echt goede klassieke fantasy serie

Het verhaal lijkt niet afgelopen te zijn, en daarom geef ik het niet de volle 5 sterren. Toch kan ik het boek wel aanraden. Het verhaal heeft een goede tempo en je voelt je echt betrokken met de hoofdpersonen. Het was leuk om ook dingen uit de ‘Drakenelfen’ serie te lezen.

De trollen komen…

Verder weinig over te zeggen.

[lorem_ipsum_wli]

Review:
Dit is het 4e en laatste (?) deel uit de Elfen serie va Hennen.

Het verhaal wordt grotendeels ‘verteld’ door de Lutin Ganda. Zij laat ons, in een soort autobiografie, haar leven volgen.

Het tweede deel, de gedichten van de bloesemfee, Maanbloesem, heb ik voor het grotendeels overgeslagen, enkel de aantekeningen van Ganda heb ik dan weer wel gelezen.

Aan het eind van het boek volgde nog een chronologisch overzicht van wat er in de wereld van de Alfen heeft plaats gevonden.

(Dit boek is eerder verschenen onder de titel ‘Een boosaardig sprookje’)

Een (dark) fantasy verhaal in de huidige (1988) tijd, hoewel sommige het misschien als horror zouden betitelen. Het is het enige verhaal van Feist dat op zichzelf staat. Het verhaal is gebaseerd op Ierse en Schotse Folklore en mythen.

In het begin sleepte het boek zich voort, maar na zo’n 150 pagina’s begon het beter te worden, en kwamen de personages beter uit de verf. Ik kon de doodsangst van de kinderen (vooral vooral van Sean toen hij zijn broer ontvoerd zag worden, en hij deze probeerde te redden) goed voelen.

Het ‘horror’-gedeelte van dit boek betrof voornamelijk de kinderen Sean en Patrick, nadat zij een ontmoeting hadden met de ‘Lichte Man’.

Het boek bevatte een aantal scenes met een aanranding van pre-tieners. Hoewel ik de afkeer die dit voor sommige lezers oplevert, kan begrijpen, ben ik ervan overtuigd dat dit de beoogde reactie was.

Zoals gebruikelijk in dit soort verhalen, zijn het de kinderen die dingen zien die de volwassenen ontgaan, en is het aan hen om de boel te redden.

De volwassen personages zijn allemaal net een beetje té perfect. De vader is een succesvolle auteur/scenarioschrijver; zijn vrouw een semi-beroemde toneelspeelster; de dochter (uit een eerder huwelijk) beschikt over een trust-fonds van miljoenen; haar vriend is ook een veelbelovende schrijver.

Het einde van het boek viel wel wat tegen.