Reviews

Stephen King heeft met ‘Billy Summers’ een frisse draai gegeven aan het ‘laatste klus’-genre.

Billy Summers, een huurmoordenaar met een geweten, besluit nog één laatste opdracht aan te nemen voordat hij het criminele leven achter zich laat. Deze laatste klus is echter complexer dan al zijn voorgaande opdrachten. Hij moet maandenlang werken aan een waterdicht alibi en zelfs een boek schrijven als dekmantel.

Ondanks zijn duistere beroep groeit er een zekere sympathie voor Billy. Hij straft degenen die het verdienen, zij het op een moreel dubieuze manier. Zijn toenemende vriendschap met zijn buren zorgt voor een innerlijk conflict, aangezien hij hen bedriegt. Als afleiding begint hij daadwerkelijk aan het schrijven van zijn autobiografie, een rauw en eerlijk verslag van zijn leven. We zien zijn jeugd door zijn kinderlijke ogen, de traumatische gebeurtenissen die zijn leven vormden, zijn tijd in het weeshuis en zijn ervaringen in het leger.

Billy beschouwt zichzelf als een slecht mens, maar hij heeft een scherp oog voor het kwaad. Persoonlijk zie ik hem als een complex personage, iemand die slechte daden heeft verricht, maar met een kern van goedheid.

Wanneer Billy zich schuilhoudt in een achterbuurt, redt hij het jonge meisje Alice uit een benarde situatie. Deze impulsieve daad brengt hem in groot gevaar.

Het boek wordt op GoodReads gecategoriseerd als horror, maar die classificatie is voor mij onbegrijpelijk. Er zijn geen bovennatuurlijke wezens of angstaanjagende entiteiten, alleen de rauwe realiteit van menselijke slechtheid.

‘Billy Summers’ is wederom een meeslepend verhaal van Stephen King, al had het naar mijn mening wat korter gekund. Het boek voelt soms aan als een trilogie, met de moordopdracht, Billy’s jeugd en zijn avontuur met Alice als afzonderlijke verhalen. Het begin is wat traag, maar de korte hoofdstukken en paragrafen zorgen voor een prettige leeservaring. Het einde is verrassend en onverwacht.

De ogenschijnlijk eenvoudige opdracht – “Vaar met een bok door de Weerribben en onderzoek de recente diefstallen” – leek aanvankelijk niet serieus genomen te worden. Dit veranderde echter toen Jan in Blokzijl een drone opmerkte. Hetzelfde onbemande vliegtuig dook later ook op boven het terras van Geertien in Muggenbeet.

Kort daarna ontdekte Arie Roos dat de kap van hun buitenboordmotor was gestolen, en vanaf dat moment volgden de gebeurtenissen elkaar in rap tempo op. Bob belandde tot twee keer toe in het water, terwijl Jan en Arie tijdens een verkenning van een loods een Skagerrak en mogelijk de gestolen bokken ontdekten. Hun observatie werd echter bruut onderbroken toen ze werden betrapt en halsoverkop een schuur in vluchtten – een beslissing met onverwachte gevolgen.

Het verhaal kende een prettige vaart en bleef goed te volgen voor de beoogde lezers. Wel bekroop me het gevoel dat de jongens in dit avontuur wat naïef en onoplettend handelden. Hopelijk tonen ze zich in een volgend deel wat scherper en daadkrachtiger.

Het derde en afsluitende deel van de ‘Silo’-serie wist op sommige vlakken te overtuigen, maar liet me uiteindelijk niet volledig gegrepen achter. Hoewel dit laatste deel een aantal zaken rechtzette, bleven er voor mij te veel vragen onbeantwoord. Het plot voelde inconsistent aan, met diverse onverklaarde wendingen en het leek alsof de auteur gaandeweg steeds nieuwe elementen toevoegde, wat de samenhang niet ten goede kwam.

Net als in de voorgaande boeken bleven de personages helaas vlak en weinig onderscheidend. Daarnaast waren er plotwisselingen die abrupt en onlogisch aanvoelden. Een bijzonder storend element was de introductie van een religieuze groepering die een zevenjarig meisje dwong tot een huwelijk met een veel oudere man, een verhaallijn die ongepast en onnodig aanvoelde.

Mijn teleurstelling is dusdanig dat ik verder weinig positiefs over dit boek kan melden, wat naar mijn mening al voldoende zegt.

Het tweede deel van Hugh Howey’s apocalyptische ‘Silo’-serie bouwt voort op een interessant concept en een overtuigend gecreëerde wereld. De auteur toont zeker sterke ideeën in dit verhaal en heeft een aantrekkelijke setting neergezet.

Echter, de personages in dit deel vallen wat tegen. Ze blijven vrij oppervlakkig en voelen daardoor grotendeels inwisselbaar aan. Hoewel Howey ervoor kiest om geen gedetailleerde beschrijvingen van de personages te geven en veel aan de verbeelding van de lezer overlaat, zou het prettiger zijn geweest om toch een basisbeeld van hun uiterlijk te hebben.

De hoofdpersoon, Donald, is een toonbeeld van doorsnee. Hij mist de intelligentie of een uitgesproken persoonlijkheid die hem van de andere personages zou onderscheiden. Dit maakte het lastig om een echte band met hem of enig ander personage op te bouwen.

Het verhaal zelf is goed opgebouwd. Het complot ontvouwt zich geleidelijk en houdt de lezer in zijn greep. Helaas wordt de spanning soms weer tenietgedaan doordat Howey herhaaldelijk nieuwe onthullingen toevoegt, waardoor het verhaal wat overladen kan aanvoelen.

De aarde is door giftige stoffen in de atmosfeer onleefbaar geworden. De overlevenden wonen in een enorme ondergrondse silo, waar strikte regels gelden om de gemeenschap te beschermen. Sheriff Holston, jarenlang een trouwe handhaver van deze regels, overtreedt plotseling de belangrijkste: hij wil naar buiten, de silo verlaten. Zijn straf is de camera’s buiten de silo schoonmaken, een doodvonnis.

Het verhaal komt traag op gang, maar wordt gaandeweg boeiender. Het is echter moeilijk om een band met de personages te ontwikkelen. Het boek is opgedeeld in vijf delen, die elk als een apart boek aanvoelen. De personages blijven vlak en zijn inwisselbaar

Best wel een langdradig verhaal, waarbij ik regelmatig de neiging had om het boek maar aan de kant te gooien. Dit boek heeft het wat mij betreft net niet helemaal. Het was teveel van het goede. Tatarus of de onderwereld zou een plek zijn waar al het slechte terecht kwam. Toch hebben diverse bewoners van dit ondergrondse rijk hulp gegeven aan Nico en Will. Het verhaal op zich was niet slecht, maar toch voelde ik me er minder bij betrokken dan bij de andere verhalen van Riordan.

Binnen het verhaal gaan Nico en Will op een queeste naar de onderwereld om een profetie te laten uitkomen. Onderweg krijgen zij te maken met weer andere deel-queestes, wat wel afleidt van het hoofdverhaal.

Hoewel het boek genummerd is als deel 73, fungeert het in werkelijkheid als een boeiende prequel voor de geliefde Bob Evers-serie, oorspronkelijk geschreven door Willy van der Heide en later voortgezet door Peter de Zwaan. Dit unieke verhaal biedt lezers de kans om de jonge Jan, Arie en Bob te ontmoeten in de prille beginfase van hun vriendschap, voordat ze de onafscheidelijke helden werden die we kennen uit de latere boeken.

In dit avontuur bevinden Jan en Arie zich in een situatie waarin ze voor het eerst kennismaken met de energieke en vindingrijke Bob Evers. Aanvankelijk tasten ze in het duister over wat ze met deze nieuwe jongen aan moeten, maar al snel blijkt dat ze van dezelfde geest zijn.

Het verhaal ontvouwt zich rond een mysterie: een belangrijk pakket dat bezorgd moet worden, verdwijnt op raadselachtige wijze. Het trio, met Bob voorop, zet alles op alles om het pakket terug te vinden. Met behulp van hun slimheid en doorzettingsvermogen weten ze het pakket uiteindelijk op inventieve wijze te heroveren. Dit avontuur vormt de basis voor de vele spannende en humoristische avonturen die de lezers in de latere Bob Evers-boeken te wachten staan.

Deze prequel is een must-read voor zowel trouwe fans van de serie als nieuwe lezers die de oorsprong van de legendarische vriendschap tussen Jan, Arie en Bob willen ontdekken. Het biedt een unieke kijk op de beginjaren van de helden en zet de toon voor de talloze avonturen die nog zouden volge