Reviews

Dit was een lange zit, maar het was het waard. Op sommige momenten voelde het alsof het verhaal zich voortsleepte, toch ben ik blij dat ik doorzette en het boek uit las. Er gebeurde weinig. Ruwweg een derde deel van het boek was een ‘recap’ van eerdere delen.

Jammer dat Perrin geen opwachting maakte in het verhaal. Misschien in het 6e deel? Ook voelde het alsof sommige gebeurtenissen al eens eerder hadden plaats gevonden.

Het verhaal rondom Rand gaat me steeds minder boeien, maar die van de andere personages, Matt, Perin, Egwene, Nynaeve en Elayne steeds meer, hoewel het wel eens lastig was dat er vrij veel heen en weer gesprongen werd tussen de diverse lijnen. Nynaeve kan me af en toe de keel uit hangen, en Elayne vond ik soms reuze irritant (niet alleen in dit deel, maar in alle delen tot nog toe).

Het verhaal begint een beetje langdradig te worden, we zitten nu op 8 boeken, en er zijn er nog een aantal in aantocht.

Een aardig verhaal over Egypte, ongeveer 2000 BC.

Het verhaal wordt verteld door ene Taita, die zowat de speerpunt blijkt te zijn van het menselijke leven. Hij is goed in alles wat hij doet en aanraakt. Hij is een schrijver, uitvinder, muziek, militaire strategieën, architectuur, beeldhouwer, schilder, en goed in de wetenschap, meteorologie, cartografie, waarzeggen etc etc. Hij is niet bescheiden, en vertelt continue hoe goed hij wel is in het een of het andere. O ja.. hij is ook nog eens bijzonder knap, en onweerstaanbaar voor alle vrouwen en mannen, ondanks het feit dat hij ooit door zijn meester is gecastreerd en gegeseld.

Sommige delen van het verhaal waren echt goed, maar helaas waren die er niet veel.

Review:
4 sterren voor dit boek. Eindelijk weer eens een Cussler boek dat mij kon bekoren.

Het gezin van de laatste tsaar van Rusland wordt op brutale wijze vermoord. Een Russische miljardair is uit op de heerschappij over Rusland en de verzwakking van de Verenigde Staten. De diefstal van een Amerikaans onderzoeksonderzeeër, de moord op de bemanning van een ander onderzoeksschip. Het plan om methaanhydraat te gebruiken om tsunamis te laten ontstaan.

Dit en meer zijn de ingrediënten van dit spannende boek, waarbij zelfs het oudste slagschip van de wereld, USS Constitution, een rol in speelt.

Dit boek hield me vanaf het begin geboeid.

Het Rad des Tijds draait rond en rond. Eeuwen komen en gaan en laten herinneringen na die sagen worden. Dan vervagen de sagen tot mythen, tot ook die allang vergeten zijn bij de wederkomst van de Eeuw die deze verhalen schiep. In een Eeuw – door sommigen de Derde Eeuw genoemd, een Eeuw die nog zal komen, een Eeuw die al voorbij is – stak een wind op in de Mistbergen. De wind was niet het begin. Het Rad kent geen begin en de wenteling van het Rad kent geen einde. Maar het was een begin.

Dit waren de begin woorden waarmee het Robert Jordan begin 90’er jaren aan het eerst hoofdstuk van dit epos begon. Het was de bedoeling dat dit een trilogie zou worden, later een sextet, maar we komen uiteindelijk uit op 14(!) delen. Er zou later nog een prequel bij komen. Jordan was halverwege deel 12 toen hij overleed. Dit was het geplande laatste deel, maar Sanderson, die door de weduwe van Jordan was gevraagd om het deel te voltooien, kwam al gauw tot de conclusie dat er nog te veel open einden zouden blijven bestaan, en dat er nog zeker 2 of 3 boeken nodig waren. Sanderson bewees met de delen 12 en 13 dat hij was opgewassen om een bijna onmogelijke taak te volbrengen.

Robert Jordan heeft een uitgebreide wereld opgebouwd, die met elke deel weer een beetje groeide met nieuwe gebieden, personages en ontdekkingen.
Buiten Rand, Perrin en Mat waren er nog meer hoofdpersonen, denk bijvoorbeeld aan Eowijn, Nynaeve al’Meara, Egwene al’Vere, Al’Lan Mandragoran, Min Farshaw, Elayne Trakand, Aviendha, Moiraine Damodred. Met zoveel hoofdpersonen en vele figuranten met een belangrijke rol in het verhaal was het niet moeilijk om af en toe te verdwalen in de gebeurtenissen.

Het was een lange reis van Emondsfield waar Rand al’Thor, Matrim Cauthon en Perrin Aybara woonden, maar nu is er dan een einde aangekomen.

Al met al een goed boek, en een prachtige serie, maar het is goed dat we nu aan een einde zijn gekomen.

Ik heb in mijn jeugd de serie Colditz op televisie gevolgd, en was onder de indruk van het verhaal er achter. Hauptman Reinhold Eggers was een van de Duitse officieren die belast waren met de veiligheid van het kasteel. Zij moesten er voor zorgen dat de gevangenen niet konden ontsnappen. Van 1940 tot 1945, toen het kasteel door de Amerikanen werd overgenomen zwaaide hij de scepter hier.

Eggers was iemand die geloofde in de samenwerking tussen verschillende naties. In de periode 1918-1933 was hij onderwijzer en probeerde in die jaren contacten te leggen met diverse scholen in Groot Brittannië en Frankrijk. Nadat dit bij de Nazi’s bekend werd, moest hij stoppen met deze activiteiten.
Nadat hij in 1939 weer in dienst werd opgeroepen werd hij om zijn talenkennis tolk toegevoegd aan het krijgsgevangenenkamp Hohnstein.

In het eerste deel beschrijft Eggers vooral het feit dat zijn tijd in Hohnstein hem nooit had kunnen voorbereiden op zijn latere functie in  Colditz. Het tweede deel bevat een chronologische relaas van ontsnappingspogingen, gezien van de Duitse kant.  Sommigen zouden zeggen dat in dit boek, dat door Eggers zelf is geschreven, hij vriendschap met de gevangenen veinst.  Het boek is bewerkt en van een voorwoord voorzien door een van de voormalige gevangenen.  In het voorwoord staat ‘This man was our opponent, but nevertheless he earned our respect by his correct attitude, self-control and total lack of rancour despite all the harassment we gave him’. Een groep voormalige gevangenen heeft voor hem gesproken tijdens zijn rechtszaak en daaropvolgende gevangenisstraf in de Sovjet-Unie.

Dat de voormalige gevangenen geen haat tegen hem koesterde blijkt wel uit het feit dateen van hen Eggers uitnodigde voor zijn huwelijk.

Dit was een hele reis. Soms was het saai, soms interessant, maar vooral herhalend. Hoe vaak moeten we nog lezen dat de Ais Sedai tijdloze gezichten hebben, of dat Lord Perrin angst kan ruiken.

Toch kan ik niet wachten op de komende boeken, wordt de Toren ooit weer een, zal de Dragen Reborn de wereld redden? Gaat Matt trouwen met ‘Daugther of the Nine Moons’?