Reviews

Ik heb in mijn jeugd de serie Colditz op televisie gevolgd, en was onder de indruk van het verhaal er achter. Hauptman Reinhold Eggers was een van de Duitse officieren die belast waren met de veiligheid van het kasteel. Zij moesten er voor zorgen dat de gevangenen niet konden ontsnappen. Van 1940 tot 1945, toen het kasteel door de Amerikanen werd overgenomen zwaaide hij de scepter hier.

Eggers was iemand die geloofde in de samenwerking tussen verschillende naties. In de periode 1918-1933 was hij onderwijzer en probeerde in die jaren contacten te leggen met diverse scholen in Groot Brittannië en Frankrijk. Nadat dit bij de Nazi’s bekend werd, moest hij stoppen met deze activiteiten.
Nadat hij in 1939 weer in dienst werd opgeroepen werd hij om zijn talenkennis tolk toegevoegd aan het krijgsgevangenenkamp Hohnstein.

In het eerste deel beschrijft Eggers vooral het feit dat zijn tijd in Hohnstein hem nooit had kunnen voorbereiden op zijn latere functie in  Colditz. Het tweede deel bevat een chronologische relaas van ontsnappingspogingen, gezien van de Duitse kant.  Sommigen zouden zeggen dat in dit boek, dat door Eggers zelf is geschreven, hij vriendschap met de gevangenen veinst.  Het boek is bewerkt en van een voorwoord voorzien door een van de voormalige gevangenen.  In het voorwoord staat ‘This man was our opponent, but nevertheless he earned our respect by his correct attitude, self-control and total lack of rancour despite all the harassment we gave him’. Een groep voormalige gevangenen heeft voor hem gesproken tijdens zijn rechtszaak en daaropvolgende gevangenisstraf in de Sovjet-Unie.

Dat de voormalige gevangenen geen haat tegen hem koesterde blijkt wel uit het feit dateen van hen Eggers uitnodigde voor zijn huwelijk.

Dit was een hele reis. Soms was het saai, soms interessant, maar vooral herhalend. Hoe vaak moeten we nog lezen dat de Ais Sedai tijdloze gezichten hebben, of dat Lord Perrin angst kan ruiken.

Toch kan ik niet wachten op de komende boeken, wordt de Toren ooit weer een, zal de Dragen Reborn de wereld redden? Gaat Matt trouwen met ‘Daugther of the Nine Moons’?

Moeilijk te lezen. Wanneer ik meer tijd heb, zal ik dit nog eens opnieuw lezen.

Review: Niets over te zeggen.

Dit is het 11e boek in de serie, en het laatste dat Robert Jordan schreef vóór zijn overlijden. , en dit boek is een duidelijke verbetering van de vorige 2 of 3 delen, maar het tempo wisselde regelmatig. Sommige gebeurtenissen bleven maar door gaan, terwijl andere weer super snel verliepen.

Net als met de vorige delen waren er meerdere verhaallijnen, waarvan sommige interessanter waren dan andere. Zeker de verhaallijnen van de bijrollen vertraagden het verhaal behoorlijk. Egwene’s verhaallijn in Tar Valon was in mijn ogen het beste, gevolgd door Rand’s verhaal.

Review to be added after restoring database.

Aardig, niets bijzonders.
Prequel naar de Wheel Of Time serie, en speelt zich zo’n 20 jaar VOOR ‘Eye of the World‘ af. Het advies was om dit te lezen na Crossroads of Twilight te lezen om eventuele spoilers te vermijden. Ik kan me echter geen (grote) spoilers herinneren. Wel geeft het zo’n beetje aan welke Aes Sedai wel of niet te vertrouwen zijn.

Dit is het verhaal hoe Moiraine Damodred en Siuan Sanche Aes Sedai werden. Net als veel andere prequels was het leuk om te lezen, maar feitelijk onnodig. Veel van de informatie wisten we al uit andere boeken.