Reviews

Auteur: Herman Beliën
ISBN: =”9789053336144″
Gem. Rating: 3.20
Mijn rating0
boekenplank:
Bookcrossing ID:

Review:

Hoewel dit vervolg op ‘Orphan X‘ heel veel actie bevat, lijkt het toch alsof er weinig echt in gebeurt. Leest wel lekker weg, en voor je het weet zijn we weer een aantal hoofdstukken verder.

Na jaren voor een on-officiële instantie, het Orphanproject, te hebben gewerkt stapt Evan Smoak uit het programma. Hij gaat nu, als een moderne Robin Hood, mensen helpen die in de problemen zitten. Via een speciaal telefoonnummer kunnen zij om hulp vragen. Denk aan problemen zoals mensenhandel, kindermisbruik en andere grote thema’s.

Ook nu heeft weer een klus geklaard, maar blijkt er toch nog een los eindje over te blijven, een meisje dat ontvoerd is en per schip op weg is naar een koper. Evan zet alles op alles om haar te redden, maar… dat valt niet makkelijk te doen als je zelf door een crimineel gevangen bent genomen. Evan onderneemt diverse ontvluchting pogingen, die allemaal met veel geweld worden uitgevoerd, maar geen resultaat bieden.

Goed en realistisch geschreven. Een dikke aanrader

Samen met zijn ouders en zusters verhuist de 13-jarige Max van de grote stad naar een rustige kustplaats, waar zijn vader een winkel wil openen voor het repareren van horloges en andere machines.

Als Max en zijn familie in hun nieuwe huis arriveren, ontdekt hij vreemde dingen. Klokken die achteruit lopen, het gevoel dat er iemand op zijn gezicht ademt en standbeelden van circus-artiesten die van vorm en plaats veranderen. Het huis zelf heeft een tragische geschiedenis. Als een nieuwsgierige jongen begint Max rond te neuzen.

Al snel raakt Max bevriend met een oudere jongen (Roland), die het op zich neemt om hem alles in het stadje te laten zien, en vertelt over de geschiedenis. De volgende dag gaan ze gedrieën (ook Max’s oudere zus gaat mee) duiken bij een oude wrak vlak bij de kust.

Max ontdekt dat hun nieuwe huis eerder bewoond werd door een dokter en zijn vrouw, wiens enige zoon vele jaren eerder was verdronken.
Na een ongeluk, waarbij Max’s jongste zus in een coma raakt, blijven hij en zijn oudere zus alleen in het huis, terwijl hun ouders naar het ziekenhuis gaan.

Samen met zijn oudere zus en Roland begint hij langzaam maar zeker het geheim te ontrafelen.

Er zitten wat plotholes in het verhaal:

– Hoe zijn deze standbeelden hier gekomen;
– Wat is er voor vreemds met de kat;
– Waarom loopt de tijd op de klok achteruit;
– Het is oorlog, waarom zijn de vuurtoren-lampen aan;

Hoewel dit verhaal zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog, heeft dit maar weinig invloed op het verhaal.

Het verhaal leest lekker weg, en is gericht op de jong-volwassen lezer, maar kan zeker ook de oudere lezer bekoren. Sommige karakters zouden wat dieper uitgewerkt kunnen worden

Plots zijn alle ‘New Generatie’ robots weg, en ligt de globale communicatie plat. Een verwarrend verhaal, waarbij diverse facties robots het verhaal onduidelijk maken.

Een goed te lezen 2e deel in de serie.

Nadat ze in het eerste deel het geneesmiddel hebben gevonden tegen de Ziekte, worden de kinderen geëvacueerd naar de USS Ronald Reagan, een Amerikaans vliegdekschip. Daar worden ze een tijd lang van elkaar gescheiden en ondervraagd. Na een tijdje lukt het de kinderen om samen met een tweetal bemanningsleden in een helikopter te ontsnappen. Helaas moet Donna achter blijven.
Jefferson, Peter, BrainBox en Theo keren terug naar New York, met het medicijn tegen de ziekte. Donna komt echter aan de andere kant van de wereld, in Cambridge, terecht.

Via meerdere gezichtspunten (5!) beleven wij het verhaal met hen mee. Ieder gezichtspunt heeft zijn eigen stijl, waardoor het ook werkelijk lijkt of door de ogen van de betroffen personage mee kijkt.

Jefferson werkt samen met het ‘Verzet’, die er echter een geheel eigen agenda op na houden. Ondertussen krijgt Donna een nieuwe identiteit en begint aan een studie in Cambridge. Zij ontmoet nieuwe vrienden, doet andere ervaringen op en drinkt af en toe met haar nieuwe vriend Rab een biertje in de kroeg. In het eerste deel was Donna nog wel sympathiek, maar nu is ze gewoon ergerlijk. Alles omtrent haar heeft weinig tot geen doel in het verhaal.

Wat ik me afvraag is waarom de helikopter plots boven Plum Island verscheen. Wist de bemanning dat daar aan een remedie voor het virus werd gewerkt? Waren ze op zoek naar de ‘football’ of was het gewoon toeval?

Diverse hoofdtukken zijn zonder interpunctie geschreven. In eerste instantie dacht ik aan een fout, maar het was gewoon zoals de betreffende persoon (BrainBox/Andrew) dacht. Wat mij een beetje ergerde was hoe, op een gegeven moment, een personage rechtstreeks tegen de lezers sprak. Dat haalde voor mij een beetje spanning weg. Dat is net zoiets als je in de bioscoop zit en een van de acteurs plots uit het filmdoek stapt.