In dit verhaal volgen we Grijs, een huurmoordenaar die een gevaarlijke keuze maakt: hij weigert de initiatie tot ‘Zwart’. In de wereld van dit boek is dat onpelaatbaar, en al snel wordt hij opgejaagd door drie meedogenloze Halfmensen. Tijdens zijn vlucht redt hij de huurlingen Grim en Thoreld van een wisse dood in de herberg de ‘Lachende Draak’. De herbergier blijkt namelijk een vermomde draak te zijn die hen probeert te vergiftigen. Nadat Grijs het monster verslaat, zweren de huurlingen een bloedeed om hem te helpen. Maar de dood van de laatste draak brengt een schokgolf teweeg: overal in het land staan partijen op die willen profiteren van de chaos die is ontstaan.
-
Warrig plot: Hoewel de focus op de huurlingen ligt, wordt het verhaal overschaduwd door een overdaad aan verhaallijnen. Hierdoor raakte ik als lezer de draad kwijt en voelde het geheel rommelig aan.
-
Weinig originaliteit: Het boek leunt op bekende fantasy-clichés en is daardoor vrij voorspelbaar. Voor de doorgewinterde fantasy-lezer biedt het weinig nieuws onder de zon.
-
Afstandelijke personages: Er passeren ontzettend veel personages de revue, vaak met ingewikkelde, lange namen en titels. Dit maakte het lastig om mee te leven; ik voelde helaas met niemand een echte klik.
-
Gebrek aan focus: Wat ik vooral miste, was een duidelijk doel of een sterke motivatie. Zonder een duidelijke ‘slechterik’ of een drijfveer voor de hoofdpersonages, kabbelt het verhaal voort zonder dat het echt ergens naartoe werkt.
Kortom: Een verhaal met potentie door de bloedeed en de drakenmoord, maar het verliest zichzelf in te veel personages en een gebrek aan richting.
