Reviews

Nostalgisch boek, dat al in de jaren ’60 van de vorige eeuw is geschreven. Daardoor op sommige gebieden achterhaald, iets wat de schrijfster in het voorwoord ook aangeeft.

Tegen alle regels in, gaat planeetonderzoek 11 (Edu) de wouden van Venus in, en ontdekt daar de geheimen van deze planeet. Het gevaar waar de planeetonderzoekers al jaren voor worden gewaarschuwd blijkt anders te zijn dan wat zij denken.

Hoewel dit boek als Science Fiction is weg gezet, toont het meer. Het laat zien dat mensen bang zijn voor dingen die zij niet begrijpen. ‘Wie zich openstelt voor het nieuwe kan wel eens iets heel anders tegenkomen en beleven dan verwacht.’

Toen dit boek geschreven werd, in 1969, was het nog niet bekend dat de planeet Venus onbewoonbaar is voor mensen. In latere herdrukken, toen deze feiten bekend werden, heeft de schrijfster er toch voor gekozen om de planeet Venus te laten om het allemaal nog realistisch te laten (reizen tussen sterren is bijvoorbeeld nog steeds niet mogelijk).

Voor een betere review, klik hier

Eindelijk begint Garion over zijn krachten en lotsbestemming te leren (dat had al in boek 1 moeten gebeuren, niet halverwege de serie).

Het boek begon met het viertal op weg naar Topeka, aan boord van Blaine de mono, een roze monorailtrein. De trein, of eigenlijk de computers die hem bestuurde, was van plan om zelfmoord te plegen met het viertal aan boord. Alleen als zij hem een raadsel konden geven die hij niet kon oplossen zou hij hen vrijlaten. Om beurten probeerden zij dit, maar uren later was dit nog niet gelukt. Zelfs Jake’s boek had niet voldoende raadsels, en uiteindelijk wist Eddie met een flauwe raadsel te winnen. Eenmaal op hun eindbestemming aangekomen begon Roald, op aandringen van zijn vrienden te vertellen.

Over zijn leven in Gilead, over zijn oude ka-tet, zijn vrienden Cuthbert en Alain. Als nog jonge broekies, ze zijn nog geen 15, worden ze naar Mejis gestuurd, waar Roald zijn eerste liefde, de 16-jarige Susan Delgado vond.

Mejis is een plaatsje in een van de buitengebieden, waar zij nog in de oude taal spraken. En dat was soms best wel lastig, al de ‘ge’ en ‘gij’ kwam me soms de keel uit.
Behalve fantasy is dit ook een soort liefdes-roman geworden, maar dan wel in een bijzondere setting.

Ik weet dat de auteurs beter kunnen, maar hier laten ze steken vallen. Het boek was minder dan leuk en kon me in het geheel niet boeien. Het boek is te lang en herhalend.

De serie wordt steeds moeizamer om te lezen.

Het loopt tegen het einde met de reeks. Nog maar eentje na deze.

Sanderson heeft het geluk dat hij de afzonderlijke verhaallijnen uit eerdere delen mag samenbrengen tot een geheel in de laatste 3 boeken. Eigenlijk was het de bedoeling van Jordan om dit in een boek te doen. Gelukkig is dat niet gebeurt.
De enige personages waarvan ik steeds meer van ben gaan houden in de serie zijn Egwenne, gevolgd door Perrin.
De personages in dit boek accepteren hun lot steeds meer, waardoor zij zich relaxter gedragen.