Reviews

Waarom blijf ik me zelf toch steeds martelen met deze serie? Ik heb er eigenlijk genoeg van. Gelukkig nog maar een boek te lezen, want dat is het rare, ik wil de serie echt uitgelezen hebben. En ik blijf er bij, dit verhaal heeft potentie, als het alleen maar een betere auteur had (en ook een vertaler, die niet op de automaat vertaalt, maar ook leest waar het verhaal over gaat). Alleen al de synopis van het boek …

Thorn vliegt op zijn draak in een uur zo’n 1000 mijlen weg, iets waar zijn vrienden op het schip maanden over zouden toen. Toch, op het moment dat Thor op zijn bestemming aankomt, zijn zijn vrienden daar ook al.

Waar is het plot gebleven? Was er eigenlijk wel eentje? Het voelt alsof het verhaal opnieuw verteld gaat worden, maar dan met een ander jasje.

Ik vraag me af of Rice wel genoeg tijd heeft om in het volgende boek alles tot een einde te brengen. Of blijven we zitten met niet opgeloste zaken.

(Dit boek is eerder verschenen onder de titel ‘Een boosaardig sprookje’)

Een (dark) fantasy verhaal in de huidige (1988) tijd, hoewel sommige het misschien als horror zouden betitelen. Het is het enige verhaal van Feist dat op zichzelf staat. Het verhaal is gebaseerd op Ierse en Schotse Folklore en mythen.

In het begin sleepte het boek zich voort, maar na zo’n 150 pagina’s begon het beter te worden, en kwamen de personages beter uit de verf. Ik kon de doodsangst van de kinderen (vooral vooral van Sean toen hij zijn broer ontvoerd zag worden, en hij deze probeerde te redden) goed voelen.

Het ‘horror’-gedeelte van dit boek betrof voornamelijk de kinderen Sean en Patrick, nadat zij een ontmoeting hadden met de ‘Lichte Man’.

Het boek bevatte een aantal scenes met een aanranding van pre-tieners. Hoewel ik de afkeer die dit voor sommige lezers oplevert, kan begrijpen, ben ik ervan overtuigd dat dit de beoogde reactie was.

Zoals gebruikelijk in dit soort verhalen, zijn het de kinderen die dingen zien die de volwassenen ontgaan, en is het aan hen om de boel te redden.

De volwassen personages zijn allemaal net een beetje té perfect. De vader is een succesvolle auteur/scenarioschrijver; zijn vrouw een semi-beroemde toneelspeelster; de dochter (uit een eerder huwelijk) beschikt over een trust-fonds van miljoenen; haar vriend is ook een veelbelovende schrijver.

Het einde van het boek viel wel wat tegen.

Het eerste deel uit de ‘Erfgoed’-serie.

De 15-jarige Eragon woont al zijn gehele leven in Carvahall in de Palancervallei, samen met zijn oom Garrow en neef Roran. Op een dag vind de jongen een blauwe steen, en daarmee veranderd zijn leven compleet. Al snel blijkt namelijk dat dit het helemaal geen steen is die de jongen heeft gevonden, maar een echt drakenei. In het geheim broedt hij het ei uit, want niemand mag weten dat er een draak in de vallei is. Toch komt een iemand er achter, de verhalen verteller Brom

Het schijnt dat de auteur van het boek, destijds nog maar net 16 was.

Aardig boek, met verhalen van hoe de auteur, de oorlog beziet. Beetje in het idee van een dagboek. 2 Sterren omdat het zich voornamelijk in Rotterdam afspeelt, met herkenbare plekken. Verder geen hoogdravende literatuur.

De auteur (het jongetje) beschrijft dat hij ‘kleppertjes’ kreeg in plaats van echte schoenen, over het feit dat er in de achtertuin van hun woning een bijzondere boom stond, over Russische krijgsgevangenen in het schooltje tegenover zijn huis, en meer.

Review:
Een vermakelijk boek, waarin Sinterklaas de Kerstman helpt die al bijna een jaar noodgedwongen in het plaatsje Konkelberg verblijft.

Het boek brengt het absurdisme van de bureaucratie duidelijk.

Review:
Aardig verhaal over een man die wordt aangenomen bij de Tijd-patrouille

Later meer.

De queeste die eerder in Eragon begon wordt in dit deel voortgezet.

Het was op momenten langdradig, met veel politiek geklets. Gelukkig werd het later weer lekker spannend.

Wat voor mij niet had gehoeven was de hele romance tussen Roran en Katrina. Als er al romantiek in moet, dan toch liever bij de hoofdpersoon zelf. De vele pagina’s over de verkiezingen bij de dwergen waren vervelend, evenals het maken van het zwaard. Het hield het verhaal onnodig op. Het leek er op dat het vooral bedoeld was om het verhaal langer te laten duren.

Het was verder een leuk verhaal, die zeker de 4 1/2 ster waard is.