Reviews

Drie jonge vrouwen, tieners nog maar eigenlijk, komen tijdens de Tweede Wereldoorlog terecht in het (communistisch) verzet. Zij bestreden op alle mogelijke manieren de Duitse bezetters, maar ook iedereen die een gevaar opleverde voor het verzet of de onderduikers.

Dit is het verhaal van Hannie Schaft en dat van Truus en Freddie Oversteegen uit Haarlem. Truus en Freddie overleefden de oorlog, maar Hannie werd vlak voor het einde opgepakt, gemarteld en geëxecuteerd. Zij was nog maar 25.

Het onderwerp is goed onderzocht door de auteur, een archief van daden, maar helaas heeft zij met deze gegevens een droog boek naar gezet. De feiten zijn zoals gezegd, goed beschreven, hoewel een ander boek (het meisje met de vlechtjes) door de schrijfster Wilma Geldof aangegeven wordt dat zij deze had verzonnen om het een en ander meer als roman te kunnen schrijven.

Hoewel ik het vorige deel Dochter van het keizerrijk maar 3 sterren gaf, is dit boek er zeker 4 waard. Het was een dik boek (op mijn e-reader instellingen kwam ik uit op ruim 700 pagina’s) met een plot die naar mijn mening met minder had toegekund. Het tempo van het boek was redelijk. Sommige namen waren slecht te onthouden. Regelmatig zat ik met ‘wie is dat nou weer’.

Ik kan me slecht inleven in vrouwelijke hoofdpersonen, maar in het geval van Mara was dat niet het geval. Er was veel romantiek in het boek, zeker tussen Kevin en Mara.

Prequel van de Keeper of the Watch serie.

Hierin lezen we hoe Eli Walker ontdekte dat er 12 dimensies bestonden en hoe hij er uiteindelijk in slaagde om ze allemaal te bereiken. Ook leren we over het ontstaan van de 12 verschillende horloges en het ontstaan van de ‘hunters’.

Boek was niet echt spannend en laat nog veel open. Zo weten we dat er 12 dimensies bestaan, maar wordt er niet veel aandacht gegeven aan de andere.  Het was ook geen groot boek zoals de andere 3, maar eerder een novelle.

Viel me zwaar tegen. het verhaal is lastig te volgen, en niet boeiend genoeg om er enige moeite voor te doen om te volgen. Jammer want Douglas Adams schrijft verder goede boeken.

Een mooi boek. In het begin had ik er eventjes wat moeite mee, maar gaandeweg kwam ik steeds meer in het verhaal te zitten.

Buiten de eerste paar hoofdstukken was dit boek een ware achtbaan van onvoorspelbaarheid, hoewel het voor mij al heel snel duidelijk was dat de ‘Juvie’ die Aurora moest begeleiden dezelfde persoon was die haar 10 jaar eerder had gered, en het verbaasde mij dat zij dat zelf al niet veel eerder had gezien.

De personages en de wereld waren voldoende opgebouwd, en het taalgebruik was zeer netjes. Ik hoop dan ook zeker uitgekozen te worden voor het eventuele volgende deel. Ook hoop ik dan wat meer scenes in het ‘parkour’ mee te mogen maken.

Aanrader

(Ik heb een ARC/Early Review versie van dit boek gekregen in ruil voor een review. De woorden hierboven zijn van mij).

Rick Riordan, de meesterbrein achter de populaire Percy Jackson-serie, neemt ons opnieuw mee op een onvergetelijk avontuur in zijn nieuwste boek. Ditmaal is het een eerbetoon aan de tijdloze klassieker “20.000 mijl onder de zee” van Jules Verne, en het resultaat is een adembenemende reis vol spanning, mysterie en onverwachte wendingen.

We maken kennis met Ana en haar broer Dev, die studeren aan de prestigieuze Harding Pencroft Academie. Deze school leidt studenten op tot de beste maritiem biologen, navigatoren en onderwateronderzoekers ter wereld. Maar het leven van Ana en Dev is niet zonder zorgen. Twee jaar geleden verloren ze hun ouders tijdens een wetenschappelijke expeditie, waardoor ze alleen op elkaar zijn aangewezen.

Wanneer Ana en haar klasgenoten op een cruciale test in de oceaan worden voorbereid, slaat het noodlot toe. Een tragische gebeurtenis dwingt de jongeren om de harde realiteit van volwassenheid onder ogen te zien. Wat volgt is een intense strijd om een erfenis die niemand had kunnen voorzien. Ana moet uitzoeken wie ze kan vertrouwen en wie haar vijand is. Kunnen zij de gevaren voorblijven en zichzelf redden?

Riordans kenmerkende schrijfstijl is weer volop aanwezig: vlot, humoristisch en meeslepend. De personages zijn goed uitgewerkt, vooral Ana, die als een herkenbaar tienermeisje met haar eigen angsten en onzekerheden wordt neergezet. Hoewel het verhaal soms voorspelbaar is, doet dit geen afbreuk aan het leesplezier. De spanning blijft tot de laatste bladzijde aanwezig.

De Harding Pencroft Academie is verdeeld in vier huizen, elk met een eigen identiteit: Dolfijnen, Haaien, Orka’s en… sorry die naam blijft maar niet plakken). Dit element doet denken aan een bepaalde andere bekende tovenaarsschool, wat een leuke knipoog is voor de lezers.

Kortom, dit boek is een must-read voor alle fans van Riordan en liefhebbers van avontuurlijke verhalen. Het is een waardig eerbetoon aan Jules Verne en een bewijs van Riordans talent om lezers van alle leeftijden te boeien.

Terwijl over de vorige sub-serie nog geschreven werd dat de vrouwen daar een onderdanige rol hadden, is dat in dit eerste boek van een andere sub-serie duidelijk anders. Dit boek gaat deels over sterke, onafhankelijke vrouwen die, ondanks de tegenslagen, zich goed kunnen redden.

Dit is een sub-serie van Feist’s wereld, en in mijn ogen (tot nog toe) ook minder. Toegegeven, het heeft wat raakvlakken met Magiër (een oorlog met een andere wereld, een Krijgsheer, een paar bekende namen uit de De Oorlog van de Grote Scheuring sub-serie etc). Verder voelde het verhaal nogal… tja, wat is het goede woord. Plat.. On af? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat als dit mijn kennismaking met de serie was, ik deze niet verder zou gaan lezen. Nu weet ik echter dat Feist ook goede boeken schrijft, zal ik me door de volgende 2 delen uit de ‘Keizerrijk’ sub-serie worstelen.