Reviews

Eindelijk begint Garion over zijn krachten en lotsbestemming te leren (dat had al in boek 1 moeten gebeuren, niet halverwege de serie).

Het boek begon met het viertal op weg naar Topeka, aan boord van Blaine de mono, een roze monorailtrein. De trein, of eigenlijk de computers die hem bestuurde, was van plan om zelfmoord te plegen met het viertal aan boord. Alleen als zij hem een raadsel konden geven die hij niet kon oplossen zou hij hen vrijlaten. Om beurten probeerden zij dit, maar uren later was dit nog niet gelukt. Zelfs Jake’s boek had niet voldoende raadsels, en uiteindelijk wist Eddie met een flauwe raadsel te winnen. Eenmaal op hun eindbestemming aangekomen begon Roald, op aandringen van zijn vrienden te vertellen.

Over zijn leven in Gilead, over zijn oude ka-tet, zijn vrienden Cuthbert en Alain. Als nog jonge broekies, ze zijn nog geen 15, worden ze naar Mejis gestuurd, waar Roald zijn eerste liefde, de 16-jarige Susan Delgado vond.

Mejis is een plaatsje in een van de buitengebieden, waar zij nog in de oude taal spraken. En dat was soms best wel lastig, al de ‘ge’ en ‘gij’ kwam me soms de keel uit.
Behalve fantasy is dit ook een soort liefdes-roman geworden, maar dan wel in een bijzondere setting.

Ik weet dat de auteurs beter kunnen, maar hier laten ze steken vallen. Het boek was minder dan leuk en kon me in het geheel niet boeien. Het boek is te lang en herhalend.

De serie wordt steeds moeizamer om te lezen.

Het loopt tegen het einde met de reeks. Nog maar eentje na deze.

Sanderson heeft het geluk dat hij de afzonderlijke verhaallijnen uit eerdere delen mag samenbrengen tot een geheel in de laatste 3 boeken. Eigenlijk was het de bedoeling van Jordan om dit in een boek te doen. Gelukkig is dat niet gebeurt.
De enige personages waarvan ik steeds meer van ben gaan houden in de serie zijn Egwenne, gevolgd door Perrin.
De personages in dit boek accepteren hun lot steeds meer, waardoor zij zich relaxter gedragen.

Chaotisch verhaal, waar van ik nu al niet eens meer weet waar het nou precies over gaat. Dit boek pakte me totaal niet, hoewel de synopsis wel aantrekkelijk was.

Het boek ‘las’ niet lekker, heb me door sommige hoofdstukken moeten worstelen. Nergens werd het boek ook echt spannend. Het was ook een vol met clichés. De personages hadden weinig of geen diepgang. De ‘Opperheer’, wordt neergezet als slechterik, iemand waarvan je verwacht dat die veel duistere dingen doet (ik verwachtte een soort Voldemort), maar kwam totaal niet uit de verf.

Absoluut geen aanrader.