Reviews

Op verzoek van een Franse minister vliegt de Schaduw naar Berlijn. De stad is door een muur in twee helften gescheiden. Ene Lapin is naar deze stad vertrokken nadat hij in eigen land diverse mensen had afgeperst. Dat deed hij door met rijke, oudere, vrouwen aan te pappen. Eenmaal in bed beland werd het tweetal dan betrapt door Lapin’s vrouw. Deze mevr. Lapin gaat daarop bij de rijke echtgenoot verhaal halen. In Berlijn willen zij het zelfde spelletje spelen, maar als de Schaduw arriveert, vindt hij het lijk van Lapin.

De Schaduw, mr. Charles Carlier, is een agent van de Franse Surete national, die op eigen houtje werkt. Met zijn loper opent hij deuren die voor anderen gesloten blijven, vaak zonder toestemming van hogerhand.

Het verhaal op zich heeft weinig om het lijf, en is naar mijn mening van veel mindere kwaliteit dan de oorspronkelijke verhalen van Havank. Het lukt de Schaduw om de zaak op te lossen met informatie die de lezer pas laat te weten komt. Taalgebruik doet oubollig aan.

Ook in dit geval zou ik zeggen, de tijd van de Schaduw is over, laat hem rusten.

Goede maar niet echt origineel verhaal. Veel lastige namen en moeilijk begin. Later werd het wat makkelijker.

== later ==

Tessa, de hoofdpersoon uit dit boek, is door haar vriend verlaten. Overmand door verdriet vertrekt ze naar het plaatsje Hollow Cove, waar haar tantes wonen. Deze tantes bezitten een groot huis, Davenport House. Eenmaal daar aangekomen beginnen de moeilijkheden vrijwel direct. Hoewel ze dus 29 is, lijkt zij meer op een recalcitrante puber en het boek lijkt geschreven in de stijl van een Young Adult boek, en dan vooral aan de jonge kant. Tessa was behoorlijk onbeschoft en greep iedere kans aan om Marcus, de chef veiligheid van het stadje, aan te vallen. Dat allemaal omdat hij een nare opmerking over Tessa’s moeder had gemaakt. Een vreemde reactie omdat we uit het hele verhaal de indruk krijgen dat zij haar moeder absoluut niet mocht.

Het idee van gebieden waar magische wezens wonen is leuk, maar dat is al eerder gedaan, met Hogsmeade in de Harry Potter serie en Kamp Halfbloed uit de Percy Jackson reeks.

Het plot van het verhaal is zeer dun. Voor mij was het in een van de eerste pagina’s al duidelijk WIE nu eigenlijk de schurk was. Personages hadden weinig tot geen diepgang.

Het tweede deel van Hugh Howey’s apocalyptische ‘Silo’-serie bouwt voort op een interessant concept en een overtuigend gecreëerde wereld. De auteur toont zeker sterke ideeën in dit verhaal en heeft een aantrekkelijke setting neergezet.

Echter, de personages in dit deel vallen wat tegen. Ze blijven vrij oppervlakkig en voelen daardoor grotendeels inwisselbaar aan. Hoewel Howey ervoor kiest om geen gedetailleerde beschrijvingen van de personages te geven en veel aan de verbeelding van de lezer overlaat, zou het prettiger zijn geweest om toch een basisbeeld van hun uiterlijk te hebben.

De hoofdpersoon, Donald, is een toonbeeld van doorsnee. Hij mist de intelligentie of een uitgesproken persoonlijkheid die hem van de andere personages zou onderscheiden. Dit maakte het lastig om een echte band met hem of enig ander personage op te bouwen.

Het verhaal zelf is goed opgebouwd. Het complot ontvouwt zich geleidelijk en houdt de lezer in zijn greep. Helaas wordt de spanning soms weer tenietgedaan doordat Howey herhaaldelijk nieuwe onthullingen toevoegt, waardoor het verhaal wat overladen kan aanvoelen.