Reviews

Een verrassende boek, die helaas te snel uit was. Van mij had het nog wel langer mogen duren. Een van de weinige echte fantasy verhalen van eigen bodem.

Als de wereld stopt met draaien, dan zijn de gevolgen niet meer te overzien. Sommige delen van de Aarde blijven altijd donker, andere hebben eeuwige de nacht. Dit heeft vele consequenties. Straatverlichting, warm water en medicijnen zijn een een luxe zijn en de grenzen tussen steden en landen worden gesloten. Iedereen lijkt zich aan te kunnen passen.

Iedereen, behalve geschiedenisleraar Bram van der Stok. Samen met een voormalige leerling ontsnapt hij uit Amsterdam om via Rotterdam uiteindelijk in New York aan te komen.

En toch maar weer verder gegaan in deze serie, waarom… tja ik hou er niet van om halverwege te stoppen, hoewel dat bij deze serie toch iedere keer wel in mijn gedachten spookt.

Een hele lange opbouw naar een zeer matig einde, zo kan je wat mij betreft dit boek wel zien. Het was vooral meer van het zelfde. Heel erg voorspelbaar ook. Ook nu weer heb ik sommige pagina’s alleen maar snel gescand. De hele romantiek-delen in het boek hadden wat mij betreft over geslagen kunnen worden.

Dit boek krijgt van de bibliotheken een leeftijd mee voor 15+ (misschien voor de S E X), maar dat kan ik me niet goed voorstellen.

Een typische Clive Cussler / Dirk Pitt boek . Het opent met actie en vertraagt niet voor het einde.

Dirk Pitt is de ultieme macho held. Hij kan niets fouts doen, ontsnapt uit allerlei moeilijke situaties en redt uiteindelijk de wereld. Het verhaal  loopt lekker door, is boeiend maar de verafgoding van Pitt en de neiging om zich zelf in het verhaal te schrijven zijn vervelend.

Het verhaal is een beetje een mix van science-fiction en werkelijkheid. Zo blijkt dat Dirk Pitt al een paar maanden in een onderzeese habitat geleefd te hebben. Na een kernbom explosie op de oppervlakte wordt deze habitat vernietigd. Op het laatste moment kan Pitt ontsnappen.

De Japanse slechteriken zijn een beetje eendimensionaal, net zoals bijna alle schurken in dit soort verhalen zijn. Ze presenteren wel een spannende en geduchte bedreiging voor de wereld.

Als je een spannend boek zoekt, zonder echt veel diepgang, dan is Cussler’s Dirk Pitt serie een goede keuze.

Review:
Ja, ik weet dat door een kinderboek is, maar zo ongelofelijk slecht. . als dit is hoe de uitgeverij de toekomst Suske en Wiske wil ingaan zijn, dan vrees ik dat het snel gedaan zal zijn met het tweetal.

Op naar echt lees vertier

En zo zijn we, gelukkig, aan het einde gekomen van deze serie. Al vanaf boek 1 stond de serie me niet echt aan, terwijl ik veel lovende kritieken lees, en dat Armentrout zelfs de #1 best verkopende auteur is van Amerika en Internationaal is. Normaal gesproken voel ik altijd eventjes een dip als ik weer een serie uitgelezen heb, maar dat is met deze serie niet zo. Sterker nog, ik ben blij dat ik er nu vanaf ben. Waarom ik deze serie dan toch helemaal uitgelezen heb.. Ik wou graag weten hoe het allemaal afliep met de Luxen, de Arum’s en wou de auteur de kans geven om te verbeteren.

Door de voorgaande delen had ik al geen hoge verwachtingen van dit boek, en dat bleek ook weer volkomen terecht te zijn. De personages waren kleurloos, zonder diepgang. Al heel snel was het duidelijk waar het verhaal naar toe ging.

De wereldopbouw was goed (ja geen wonder, het is onze eigen wereld). De Luxen, Arum’s, Origin’s en Hybriden en zelfs de Daedelus opzet was goed, en als de hoofdpersonages nou niet zo flauw, voorspelbaar, en te algemeen waren had de serie heel wat beter kunnen zijn.

Katy was typisch een Mary Sue (‘Mary Sue’ is een negatief jargonterm voor een personage dat te sterk geïdealiseerd wordt door het verhaal. De term wordt onder andere gebuikt voor: personages die onrealistisch ‘perfect’ zijn in persoonlijkheid, uiterlijk of talenten), en niet mijn favoriete personage in dit boek (hint: die waren er helemaal niet), en al vanaf het begin of in ieder geval boek 2 ergerde ik me aan haar. Ook Daemon verloor zijn aantrekkelijkheid (klinkt een beetje verkeerd, maar ik neem aan dat er begrepen wordt wat ik bedoel).

Het boek zou het epische einde van een lange en dramatische reeks gebeurtenissen, maar dat is wat mij betreft duidelijk niet zo. De slechteriken bleken uiteindelijk toch niet zo slecht te zijn, en uiteindelijk bleken de ‘good guys’ de slechteriken te zijn.

Waar ik vooral hoopte op een verhaal over de Luxen, de Arum’s en de oorlog op Aarde was het hele boek vooral gericht op het liefdesverhaal van Katy and Daemon.  Het boek had veel ongepaste seks-scenes op de meest vreemde tijden.  Ik vond de constante hitsigheid teveel van het goede.

Het einde van de oorlog was te gemakkelijk. Okay, je dropt een EMP op de stad die je wilt vernietigen, wetend dat je daarmee niet alleen de aliens treft, maar ook de mensen die hartproblemen hebben of die afhankelijk zijn van apparaten treft. Dan laat je daarna een groep tieners overleggen met de vijand van je vijand en die lossen dan alles voor je op. En als je dan denkt dat het over is, komt er een plot-twist.