De laatste man

Ray Barclay is een gastonderzoeker op het ruimtestation ‘The Beacon’ van Ignacio Zola. Hier werkt hij aan een experiment met het recent ontdekte ‘theocite’ en het door ZolaCore ontwikkelde BioZol. Net op het moment dat zijn experiment een groot succes blijkt te zijn en hij voor een enorme doorbraak staat, doet hij een gruwelijke ontdekking: iedereen aan boord van het ruimtestation is dood.

Als gastonderzoeker heeft Ray slechts beperkte toegang tot de systemen van het station; de deuren naar de ‘verboden zones’ zijn strikt beveiligd met biometrische toegangspanelen. Toch móét hij deze afgesloten ruimtes zien te betreden, want een loeiend alarm kondigt een acute noodsituatie aan. Om te overleven moet Ray dit probleem snel zien op te lossen. Contact met de aarde is er niet meer, en alles wijst erop dat zich daar een apocalyptische ramp heeft voltrokken.

Hoewel het tempo in het begin wat traag ligt, krijgt Ray het voor elkaar om in een paar dagen tijd bijzonder veel te verzetten. De schrijfstijl start als een meanderende gedachtestroom, waarbij concepten soms wel drie tot vier alinea’s in beslag nemen en de tekst doorspekt is met clichés. Gelukkig wordt dit halverwege het boek doorbroken, waarna het aanzienlijk prettiger leest. Ondanks de stroeve start blijft het verhaal wel de hele tijd interessant.