Een mooi einde van de trilogie.
Brandon Sanderson draaide in deze trilogie de wereld een beetje om. De mensen met superkrachten waren nu de vijand. Toen ruim 10 jaar geleden Calamity aan het firmament verscheen kregen sommige mensen opeens superkrachten. Zij werden ‘Epics’ genoemd.
In het eerste deel Staalhart sloot David zich aan bij een groep ‘Wrekers’, mensen zonder krachten die tegen de Epics streden. Na de belevenissen in Staalhart en Vlammenwerper blijkt dat de leider van de groep ‘Prof’ Jonathan zelf een epic is. Uiteindelijk kon hij de druk van het ‘Duister’ niet aan. Toch is David er van overtuigd dat er nog goeds zit in de prof., en denkt dat hij een manier heeft gevonden om de prof. te helpen.
Het verhaal begint weer op de typische Sanderson manier, met veel actie. Nadat de prof. is overgelopen wijst de groep David aan als nieuwe leider. Hij besluit om in te breken in bij Nighthawk Foundation om aan wapens te komen. Dit loopt echter niet zoals verwacht
Er is veel actie en je leest (of luistert in mijn geval) graag door naar nog een hoofdstuk. De spanning bouwt zich langzaam op. De metaforen die David af en toe gebruikt zijn geniaal, juist doordat ze nergens op slaan. We leren ook iets meer van David’s verleden en hoe hij daar mee worstelt. Zijn vader is door Staalhart gedood, en de jonge David groeide op als een wees. Al op vroege leeftijd werkte hij in een wapenfabriek samen met andere kinderen.
Persoonlijk had ik nog wel wat meer willen weren over deze wereld. Hoe was het leven daar. Werken alleen de weeskinderen al op jonge leeftijd in fabrieken of was het daar de norm?
