Er is veel actie en je leest (of luistert in mijn geval) graag door naar nog een hoofdstuk. De spanning bouwt zich langzaam op. De metaforen die David af en toe gebruikt zijn geniaal, juist doordat ze nergens op slaan. We leren ook iets meer van David’s verleden en hoe hij daar mee worstelt. Zijn vader is door Staalhart gedood, en de jonge David groeide op als een wees. Al op vroege leeftijd werkte hij in een wapenfabriek samen met andere kinderen. Uiteindelijk weet hij vrede te sluiten met dit verleden. Soms lijkt hij wereldvreemd te zijn, hij is niet bekend met het woord ‘groovy’, wat in de wereld van Calamity een veel gebruikt woord is.
Nadat in het vorige deel is gebleken dat ook ‘Prof’ een Epic is, denkt David een manier gevonden te hebben om hem te redden. Daartoe hebben ze wapens nodig, en dus breken zij in bij het Nighthawk Foundry. Dit gaat echter niet zoals verwacht. Het team vertrekt naar Ildithia een stad die uit zoutkristallen bestaat. Langzaam bezwijken deze zoutkristallen aan de achterkant van de stad om aan de voorkant weer op te bouwen. Hierdoor verplaatst de stad zich langzaam.
Persoonlijk had ik nog wel wat meer willen weren over deze wereld. Hoe was het leven daar. Werken alleen de weeskinderen al op jonge leeftijd in fabrieken of was het daar de norm? Het romantische had wat mij betreft achterwege kunnen blijven.
Boekgegevens