Boekgegevens
Als Bol.com partner verdien ik aan aankopen die via deze link worden gedaan.

De Plot: Vriend wordt Vijand
Na de explosieve gebeurtenissen uit het vorige deel staat Evan Smoak (Orphan X) voor een onmogelijke opgave: jagen op zijn beste vriend, Tommy Stojack. Tommy heeft de belangrijkste regel vanEvan geschonden door wapens te leveren aan partijen die onschuldigen niet sparen. Na een eerste pijnlijke confrontatie is de boodschap duidelijk: de volgende keer dat ze elkaar zien, staan ze tegenover elkaar als vijanden.
Ondertussen moet Tommy een oude schuld inlossen. Hij reist af naar een klein, broeierig stadje waar corruptie, roekeloze tieners en escalerende spanningen tussen de lokale bevolking en immigranten de boel op scherp zetten. Wanneer de situatie ontploft en er onschuldige doden vallen, probeert Tommy de orde te herstellen. Maar met Orphan X op zijn hielen én vier top-huurlingen (de ‘Four Horsemen’) die op zijn hoofd jagen, wordt dat een vrijwel onmogelijke missie.
Mijn Mening: Minder praten, meer actie
De actie in dit boek is precies wat we verwachten: snel, heftig en gedetailleerd. Toch liet dit deel me met gemengde gevoelens achter.
Te veel psychologie: Het is onbegrijpelijk hoe Tommy en Evan jaren van vriendschap weggooien door trots, terwijl een goed gesprek de boel had kunnen redden. De constante zelfreflectie en discussies halen de vaart uit het verhaal. Laten we eerlijk zijn: je leest een Orphan X-boek niet voor de emotionele groei, maar voor het knokken.
Zwakke zijlijnen: De verhaallijn van Joey en Orphan V voelde ongemakkelijk en voegde weinig toe. Ook de ‘Four Horsemen’, die gedurende het boek sterk werden opgebouwd, stelden aan het einde behoorlijk teleur.
Het persoonlijke aspect: Wat me het meest stoort, is dat de laatste twee boeken afwijken van de kern van de serie. De kracht van de Nowhere Man was juist dat hij zijn eigen wereld opzij zette om een volstrekt onbekende in nood te helpen.
Conclusie
Een van de belangrijkste regels van de Nowhere Man is: “Maak het niet persoonlijk.” Helaas is dat precies wat hij in de laatste twee boeken wel dot, het persoonlijk maken. De focus op persoonlijke vetes in plaats van het beschermen van de onschuldige vreemdeling haalt voor mij de magie er een beetje uit.
