Darlah – 172 uur op de Maan

Nasa heeft het zwaar, en om weer in de publieke ogen te komen schrijft zij een wedstrijd uit. 3 Jongeren mogen mee op een missie naar de maan. Doel: het bezoeken van een Darlah-2, een maanbasis die in de jaren ’70 in het geheim is gebouwd en nog nooit was bezocht. Het idee is dat alles na al die jaren nog gewoon werkt zoals gepland. Er wordt maar van uitgegaan dat een crew van 5 volwassenen en 3 jongeren daar een week kunnen overleven.

Miljoenen jongeren geven zich op voor deze kans, maar Mia niet. Zij blijft liever op de Aarde, maar weet niet dat haar ouders haar hebben aangemeld. Dan worden de winnaars gekozen. Het zijn Antoine uit Parijs, Midori uit Tokio en… Mia uit Noorwegen. Zij volgen een maandenlange training bij de NASA alvorens gelanceerd te worden.

In een bejaardentehuis in Miami raakt een oude man in paniek. Jarenlang heeft hij gewerkt bij ‘Area 51’, de uiterst geheime basis in de Verenigde Staten waar het leger testen uitvoert. Hij heeft daar dingen gezien die hem zijn leven lang bijbleven. Tevergeefs probeert hij te waarschuwen dat de terugkeer naar de Maan een afschuwelijke vergissing zou zijn. Niemand echter die hem begrijpt. Hij is namelijk zwaar dement en kan zich niet uiten.

Na het eerste saaie stuk te hebben doorgeworsteld, waarin de jongeren aan bod komen, de opleiding en de uiteindelijke reis in de ruimte plaats vinden komt de bemanning aan op de Maan. A
dls dan plotseling het alarm af gaat en er een stroomstoring optreed gaan twee van de volwassenen naar buiten om de boel weer op te starten. Daar blijkt dat de hele stroomvoorziening is gesaboteerd, maar niemand weet wie het gedaan kan hebben aangezien geen van alle bemanningsleden buiten de basis is geweest. De twee mannen hebben nog maar een paar minuten zuurstof als ze tot de ontdekking komen dat het luik waardoor zij de onderhoudsruimte in zijn gegaan weer dicht is en zij niet meer weg kunnen komen.
Dan blijkt er stiekem nog een maanbasis te zijn, waarvandaan een stroom verbinding loopt naar Darlah 2. Een van de jongeren (Antoin) gaat met een volwassene op pad naar deze maanbais om de stroomverbinding weer opnieuw te starten.

Een boek met een op zich aardig verhaal, dat helaas geheel verloren gaat door de schrijfstijl. Die is namelijk ronduit slecht. Grote delen van het boek zijn oersaai, en de personages hebben geen diepgang. Het einde was redelijk voorspelbaar, al had ik gedacht dat het een andere personage zou zijn.