Reviews

Een mooi, maar wat langdradig, einde van deze trilogie.

Wat mij betreft had het verhaal al een heel stuk eerder af kunnen lopen, en waren de toegevoegde hoofdstukken na de overwinning op de Gurken onnodig.

4 sterren: Na de eerdere twee delen blijven de karakters me nog steeds verbazen; omdat Glokta een superschurk is, maar toch een van de betere personages in het boek.

Okay, ik begon een beetje zat te worden van Logen, maar dat ligt waarschijnlijk aan mij.

‘Je kan een ding zeggen van Joe Abercrombie, en dat is dat hij goed kan schrijven’.

Boek speelt zich af in een gebied vlak bij mijn woonplaats Toch had ik nimmer van deze misdaad gehoord.

Boek las wel wat moeilijk, omdat de auteur hiervan naar mijn mening te veel zijwegen bewandelde. Ik begrijp dat het een moeilijk iets is, zeker nu het ruim 70 jaar later nog steeds een groot geheim is in het dorp.

Op de achterkant van het boek wordt geschreven over een sabotage, maar dat is nog steeds iets wat in het verleden nooit bewezen was, en naar mijn idee ook nu nog steeds niet. Ook kan het gekomen zijn door slecht/weinig onderhoud en nalatigheid,

Dit tweede deel van de serie gaat verder waar boek 1 eindigde. Nog steeds zijn er de drie hoofdlijnen in het boek.

Bayaz, de eerste van de Magiërs, begeeft zich naar het einde van de aarde met zijn bizarre verzameling reisgenoten om redenen die voor iedereen buiten de Magiër zelf onbekend zijn.

Superieur Glokta is naar het zuiden afgereisd om de politiek van een geallieerde natie te infiltreren, in de hoop om erachter te komen wat er met zijn noodlottige voorganger is gebeurd en verdedigingen voor te bereiden voor de aanvallen die binnenkort worden geïnitieerd door een oprukkende en uiteindelijk op handen zijnde rivaliserende leger.

Het overblijvende verhaal verweeft de verhalen van de legendarische krijgers van Drieboom en de Hondman met de problemen in het Noorden waar de Unie de grote troepen van de Noordelijke Koning aanpakt. Hier volgen we de actie van “het slechtst bewapende, slechtst opgeleide en slechtst geleide leger ter wereld”

Glokta is een uitstekende folteraar. Sommigen zouden zelfs de beste zeggen, maar ergens op zijn kromme pad maakte hij een paar nogal vervelende vijanden. Zo is het leven……

Hij wordt uitgezonden op een zelfmoordmissie en bijna onmogelijk om te voltooien. Iedere andere zou falen. Dit is echter Sand Dan Glockta: de meest ingenieuze folteraar en manipulator die ooit de kleuren van de Unie zou dragen. Hij is misschien de beste creatie in deze serie, vanwege zijn verleden, zijn pijnlijk heden en ook zijn interne monologen die even grof als humoristisch zijn

Een boek die voor buitenstaanders (waar ik zelf ook een van ben) moeilijk te lezen is. Veel van de namen en situaties die door de auteur genoemd worden zijn ons onbekend. Verder bewandelde de auteur dezelfde weg die ook collega schrijver Jan Brokken met ‘De vergelding: Een dorp in tijden van oorlog deed’, veel interviews met (nabestaanden van) betrokkenen

Anders dan bij ‘De vergelding’ is er bij deze gebeurtenissen wel een schuldige aan te wijzen, toch blijft de vraag wel ‘deden ze het om er zelf beter van te worden, of dachten ze oprecht dat ze iets goeds deden?’ Nu, meer dan 75 jaar na dato zal dat nooit meer duidelijk worden.

leuk verhaal, niet meer of minder. valt weinig over te zeggen, behalve dat het opvalt dat iedereen in het Frans verzet schijnt te zitten en daar openlijk over praat met anderen.

In ‘Luizen in de pels van Hitler’ vertelt Jan Hof het aangrijpende en vaak onderbelichte verhaal van de ruim een half miljoen Nederlanders die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland moesten werken voor de Arbeidseinsatz. Hof focust zich hierbij op de mannen die weigerden zich louter als slachtoffer op te stellen.

Het Verhaal
Het boek beschrijft hoe deze mannen, ver van huis en onder constante dreiging van bombardementen en de Gestapo, hun eigen vorm van verzet vonden. Terwijl de meesten probeerden te overleven, kozen sommigen voor actieve sabotage: het vertragen van de productie in de fabrieken, het doorgeven van informatie of het helpen van krijgsgevangenen. Hof brengt de dagelijkse angst, de honger en de morele dilemma’s van deze ‘luizen’ indringend in kaart.

Schrijfstijl en Impact
Jan Hof hanteert een nuchtere, feitelijke stijl die de rauwe werkelijkheid van het kamp- en fabrieksleven goed overbrengt. Juist door de focus te leggen op de persoonlijke getuigenissen, krijgt de lezer een uniek kijkje in een groep die na de oorlog vaak met scheve ogen werd aangekeken (“jullie zaten in Duitsland”), terwijl hun bijdrage aan het verstoren van de Duitse oorlogsmachine aanzienlijk was.

Conclusie
Dit boek is een eerbetoon aan de ruggengraat van de Nederlandse dwangarbeiders die, midden in het hol van de leeuw, de moed vonden om terug te vechten. Het is een essentieel stukje sociale geschiedenis dat eindelijk de erkenning krijgt die het verdient.

Nou, dit boek dus uit. En weet nog steeds niet waar dit verhaal nou over ging.

Geen aanrader.